Pod koniec II wojny światowej pod wpływem badań zdobycznych niemieckich uniwersalnych karabinów maszynowych MG34 i MG42, podjęto w Stanach Zjednoczonych prace nad nowym karabinem maszynowym, który miałby zastąpić karabiny maszynowe Browninga (ciężkie M1917A1 i M1919A4 oraz ręczny M1918A2 (BAR)). Początkowo próbowano skopiować wyjątkowo udany MG42, jednak skopiowane karabiny maszynowe często się zacinały (kilka lat później okazało się że popełniono błędy przy tworzeniu dokumentacji na podstawie zdobycznego egzemplarza MG42 — wynikały one z niedokładności przeliczania wymiarów z jednostek metrycznych na jednostki anglosaskie na potrzeby produkcyjne). Druga próba także była oparta o konstrukcje niemieckie. Karabin maszynowy T44 był połączeniem konstrukcji karabinu automatycznego FG42 z donośnikiem z MG42. Ponieważ oryginalnie FG42 był zasilany z magazynków, donośnik zamontowano na boku broni, a taśma nabojowa była przesuwana pionowo (do góry). W następnych latach konstrukcja ewoluowała. Zmieniono węzeł gazowy (km T52), donośnik uproszczono i umieszczono poziomo (km T161). Po dalszych drobnych modyfikacjach karabin maszynowy T161 został przyjęty do uzbrojenia jako M60 i zaczął zastępować starsze konstrukcje.

W trakcie eksploatacji zaczęły się pojawiać problemy z niezawodnością broni, czego skutkiem były liczne drobne zmiany konstrukcyjne. Wojna wietnamska była dla M60 ciężką próbą. W warunkach bojowych jeszcze bardziej widoczne stały się słabości i wady ukmu M60, takie, jak niewygodna szybka wymiana lufy (wymagała użycia azbestowych rękawiczek do wyjęcia gorącej starej lufy i wpychania nowej lufy "na ślepo"), źle skonstruowany dwójnóg, nieudana konstrukcja zespołu rury gazowej, częste zacięcia karabinu, niska trwałość niektórych elementów wewnętrznych, wreszcie możliwość nieprawidłowego złożenia broni. W opinii części autorów, M60 był wręcz bronią w całości nieudaną, mimo wyjścia od teoretycznie dobrych rozwiązań (i wbrew propagandowemu obrazowi wykreowanemu przez kino akcji).

Wady M60 spowodowały, że podjęto decyzje o gruntownej modernizacji broni. Efektem były wersje M60E1 i M60E3, których badania trwały jednak wiele lat. Karabin M60E3 został następnie w niewielkich ilościach wprowadzony do uzbrojenia. W 1995 roku skonstruowano wersje M60E4, która miała zostać następcą starszych wersji, ale nie zastąpiła starych M60, ponieważ w latach dziewięćdziesiątych zaczęto wprowadzać do uzbrojenia nowy i pozbawiony problemów z niezawodnością ukm M240 (Armia – M240B, Piechota Morska – M240G), będący wersją licencyjną belgijskiego FN MAG. Ostatnim konfliktem, w czasie którego M60 znajdował się na uzbrojeniu żołnierzy jednostek liniowych, była interwencja w Afganistanie. Obecnie amerykańskie jednostki specjalne używają niewielkich ilości M60E3 i M60E4, a standardowe M60 pozostają na uzbrojeniu jednostek tyłowych i żandarmerii. Starsze wersje M60 są nadal powszechnie używane w krajach korzystających z amerykańskiej pomocy wojskowej (np. w Korei Południowej).

Replika GF60 jest wiernym odwzorowaniem najsłynniejszego i najbardziej medialnego karabinu maszynowego XX. wieku - amerykańskiego M60. W tym wypadku mamy do czynienia z wersją E4, zaprojektowaną specjalnie na potrzeby amerykańskich jednostek specjalnych.

Replika wykonana została niemal w całości z metalu - jedynymi elementami wyprodukowanymi z ABSu (wysokiej jakości tworzywa sztucznego) są chwyty, przedni i pistoletowy, kolba oraz magazynek. Dobrze spasowana konstrukcja charakteryzuje się znaczną wytrzymałością jak również odczuwalnym ciężarem - ponad 7 kilogramów. Nie jest to karabin, z jakim pobiegamy po lesie. Ale z drugiej strony - nie takie jest jego przeznaczenie.

Zastosowano tu wzmocnione elementy wewnętrzne, m.in. metalową głowicę cylindra, wzmocnioną głowice tłoka i chromowany cylinder, jak również prowadnicę sprężyny zaopatrzoną w łożyskowanie. Standardem stały się już również w naszych wyrobach stalowe zębatki, w tym wypadku osadzone na 8 mm łożyskach.

Karabin zaopatrzony jest w niskooporowe okablowanie. Zamontowano tu również układ MOSFET oraz istotną ciekawostkę - potencjometr. Umiejscowiony pod lufą, pozwala na proste regulowanie szybkostrzelności. Podczas testów możliwe było uzyskanie (przy odrobinie wyczucia) dowolnej szybkostrzelności z zakresu 320 - 630 RPM przy zastosowaniu stockowego akumulatora. Warto nadmienić, że teoretyczna szybkostrzelność ostrej wersji wynosiła 550 RPM.

Co wyróżnia sprzedawaną u nas replikę na tle konkurencji? Wraz z wysokiej klasy repliką dotarczamy również najwyższej jakości pokrowce na magazynek w dwóch kamuflażach: oliwkowym i MultiSpeck. Użyty do produkcji pokrowca materiał to CORDURA 1000D.

CORDURA to profesjonalna tkanina wykonana z poliamidu z powłoką poliuretanową z apreturą teflonu. Używana jest do produkcji najbardziej wymagającego osprzętu taktycznego, którego zadaniem jest wytrzymać znaczne obciążenia mechaniczne i atmosferyczne. CORDURA spełnia wymagania stawiane przez standardy największych i najnowocześniejszych armii świata – wykonane z niej są np. kamizelki taktyczne stosowane przez Armię USA czy Korpus Marines, jak również w najwyższej klasy plecakach turystycznych renomowanych firm czy obuwiu taktycznym i trekkingowym. Charakteryzuje się ponadto dużą odpornością na działanie warunków atmosferycznych - zewnętrzna strona tkaniny powleczona jest warstwą teflonu co znacznie zwiększa tak jej wytrzymałość, jak i wodoodporność. Zarazem, ze względu na swą wewnętrzną strukturę, tkanina ta jest niezwykle lekka. CORDURA 1000D jest najwytrzymalszym materiałem w swojej kategorii – ponad 100 razy mocniejszym niż poliester.

 

 

 

Bawełna po 300 cyklach:
Polipropylen po 650 cyklach:
Poliester po 700 cyklach:
Nylon po 1000 cyklach:
CORDURA po 3000 cyklów:

     W zestawie: 

 

     - replika GF60

     - magazynek pudełkowy

     - dwa pokrowce na magazynek: MultiSpeck + Olive